Kościół parafialny

   "Nie oszczedzili w niczym, ażeby Bogu na cześć i chwałę przybytek wystawili, gdzie obciążeni grzechami mogli znaleźć ulgę, strapieni róźnemi dolegliwościami mogli się Ojcu Niebieskiemu poskarżyć, zawiedzenie różnemi plagami mogli sprawiedliwość Jego przebłagać, zawołani na ostatku z tego świata mogli spokojnie zasypiać w tej nadziei, że ich złoki śmiertelne przy tem kościele wśród ich zagród będą oczekiwały głosu trąby anielskiej."


Ołtarz boczny (fot. Maria Słowińska)

 Kościół w Lachowicachw Lachowicach został wybudowany na skutek interwencji władz cyrkułu Widok kościoła myślenickiego na podstawie dekretu cesarza Józefa II o regulacji parafii. 1 marca 1788 r. cyrkuł w Myślenicach skierował do zwierzchności państwa suskiego pismo, w którym nakazono budowę kościołówi budynkow plebańskich we wsiach Lachowice, Stryszawa i Tarnawa. Pierwsze zaczątki życia religijnego należy łączyć z osobą Michałowskiej dziedziczki Suchej. Ona to właśnie złożyła w miejscu dzisiejszego Kościoła drewnianą kaplicę cmentarną (1707 r.). Z chwilą rozpoczęcia budowy kaplica została zburzona. Kaplica była przede wszystkim miejscem odbywania modłów za zmarłych ponieważ cmentarz parafialny był oddalony o ok. 10 km.

Strona Teresy Wielkopolskiej w księdze parafialnej (114kB)

  Do 1841 r. Kościołem parafialnym Lachowic był kościół w Suchej.
Właściciel Suchej i Lachowic miał dostarczyć potrzebnych materiałów i ponieść część kosztów. Wobec takich postanowień hrabina Wielkopolska rozpoczęła budowę kościoła w Lachowicach. Drzewa na budowę dostarczono z Czarnej Góry. Świątynie zlokalizowano na dawnym cmentarzu, otoczonym wieńcem starych drzew, w miejscu dawnej starej cmentarnej kaplicy.Było to w centrum wsi, na niewielkim wniesieniu. Ludność Lachowic przystąpiła do budowy z wielkim entuzjazmem.
 

Widok kosioła w 1930 r
Widok kościoła w 1930 r.Powiększenie (105kB)

Pierwszym proboszczem Lachowic został ks. Franciszek Balcarczyk, który został instytuowany w Lachowicach przez bpa tarnowskiego E. Wojtanowicza 13 stycznia 1841 roku.
więc, głęboka wiara, była motorem wielkiego zaangażowania w budowę nowego kościoła. Kościół jest orientowany, posiada dach gontowy, wieloktornie w swoich dziejach zmieniany i poprawiany. Główną częśc kościoła stanowi nawa. Prezbiterium i nawa posiadają posadzkę z piaskowca. Prezbiterium jest węższe od nawy głównej, od strony wchodniej zamknięte trema bokami ośmiokątu.  Do prezbiterium przylega drewniana zakrystia z jednym zakratowanym oknem i jednymi drzwiami do prezbiterium. Między prezbiterium, a nawą jest otwór tęczowy podwójny: górny zmniejszany, półkolisty z drewanianym rzeźbionym krucyfiksem, dolny większy o łuku pólkolistym z ornamentem i promieniami, a na podnibieniu z napisem:

"TEN KOŚCIÓŁ ZAŁOŻONY RP 1789 BENEDYKTOWANY RP 1792 MALOWANY RP 1930"

  Kościół jest 33m długi i 10 m szeroki, zajmując obszar 75m2.
 

Kosciół (fot. Maria Słowińska)

Po bokach znajdują się kolumny drewniane dźwigające posągi Matki Bożej i św. Jana Ewangelisty. Postacie te razem z wyżej usytuowanym krzyżem stanowią jedną całość, przedstawiając Kalwarię. Sklepienie kościoła jest kolebkowate wsparte na wzdłużnych belkach. Dach i sklepienie jest podtrzymywane przez zdwojone krokwie. Wieża znajduje się od strony zachodniej kościoła, pokryta jest deskami. Ściany na pochyłe przedzielone obiegającym daszkiem, pod dachem znajduje się izbica z podwójnymi oknami z każdej strony, z deskami zwieszonymi o zakończeniach wycinanych. Dach ma kształt namiotu z nałożoną banią i kulą z krzyżem metalowym. Podobne zakończenie ma wieżyczka na sygnaturkę, znajdująca się na dachu nawy kościoła.Nad zakrystią dahc jest wygiety, by umożliwić dojście światła dziennego do zakrystii. Soboty mają trzy wejścia oraz małe dwa duże naprzeciwko drzwi, z tym, że przy bocznym wejściu soboty przechodzą w ganek z całkowicie otwartę ścianą od strony południowej.

  Te drzwi kościelne mają zabytkowy zamek i kłódkę, zrobione z metalu wytopionego w suskich kuźnicach. Ponad sobotami od strony wschodniej na apsydzie jest drewaniany krucyfiks, rzeźbiony, barokowy w małej kapliczce, pomalowany farbą.
becnie w kościele znajduje się 6 ołtarzy: główny, drugi na środku prezbiterium oraz 4 boczne. Najpiękniejszy jest jednak ołtarz główny. Całość ołtarza dzieli się na trzy kondygnacje. Najwyższa o dwu prostych kolumnach, druga o czterech kolumnach ze zdobionymi kapitelami.
 

Wnętrze koscioła (fot. Maria Słowińska)

  W najwyższej części ołtarza jest duże słońce, a na jego tle postać gołąbka. Po bokach znajdują się aniołki. Na 1 kondygnacji po bokach są postacie biskupów, oraz okrągły, olejny obraz patronów tutejszego kościoła świętych Piotra i Pawła. 

Po obu stronach na drugiej kondygnacji na zewnątrz kolumn są ozdoby o motywach roślinnych, a między kolumnami dwa sytuowane obrazy: Matki Bożej Niepokalanie Poczętej i Najświętszego Serca Pana Jezusa. 5 września 1855 r. ołtarz ten został konsekrowany. Ołtarz ten był obdarzony indultem odpustowym. 22 listopada 1918 r. taki indult został udzielony na wieczne czasy Boczne ołtarze Matki Bożej i Pana Jezusa Ukrzyżowanego sharmonizowane są z całością kościoła i z jego stylem. Ołtarz Chrystusa Ukrzyżowanego zbudowany jest w podobnym stylu jak poprzedni. Uderza piękna sylwetka Chrystusa Ukrzyżowanego. U stóstóp krzyża znajduję się obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa, ufundowany w 1888 r.. Ołtarz ten był uprzywilejowany. Kardynał J. Puzyna na mocy uprawnień udzielonych przez Stolice Apostolską z 25 stycznia 1895 r. specjalnym indultem z 1897 r. stwierdził, że każdy kapłan odprawiający Mszę Świętą przed tym ołtarzem za jakiegokolwiek zmarłego, dusza tegoż czerpiąc ze skarbca kościoła per modum suffragii dostępuje odpuszczenia czyśćcowych kar, lub nawet jeśli to jest zgodne z wolą Bożą, zostaje całkowicie od nich uwolniona. Na ścianie nad amboną zawieszony jest płócienny obraz olejny św. Grzgorzaunoszącego się nad Rzymem. W prezbiterium znajduję się kamienna chrzcielnica z drewnianą pokrywą ozdobiona dwoma figurami. Drewniany konfensjonałek pochodzi z końca XVIII w. Umieszczono go w północnej ścianie kościoła naprzeciwko bocznego wejścia kościoła między ławkami, a bocznym ołtarzem św. Anny. Na ścianach bocznych są namalowane postacie 12 Apostołów. 

Ołtarz główny
Ołtarz główny Powiększenie (186kB)

  Postacie namalowane zostały w 1891 r. Cały kościół malowany był w 1794 r potem odnawiany w 1836 r. Wśród obrazów znajdujących się w kościele największa wartość przedstawia obraz Madonny z Dzieciątkiem. Był on w Lachowicach już w I połowie XVIII w.
od sobotami (podcieniami) znajdują się stacje Męki Pańskiej namalowane przez Antoniego Krząstkiewicza w 1846 r. Z 1802 r. pochodzi sygnaturka odlana przez J.G. Knoblocha z Bańskiej Bystrzycy. W 1807 zostały odlane dzwony przez tegoż J.G. Knoblocha, ale zostały zniszczone przez okupanta niemieckiego. Po II wojnie światowej ufundowano nowe dzwony i umieszczono w dzwonnicy obok kościoła.
  Na chórze kościelnym są organy z 9 głowicami. Zostały wykonane przez Marcina Gracza z Pcimia w 1836 r. Są to organy mechaniczne. Odnowione zostały w 1895 r. Od roku 1924, kiedy to oczyścił i zestawił organy Fereziński Organmistrz z Kalwarii Zebzydowskiej nie były remontowane i stan ich był bardzo zły. W 1980 r przeprowadzono kapitalny remont i zainstalowano dmuchawę elektryczną dzięki, której do dnia dzisiejszego mieszkańcy Lachowic mogą się napawać pięknem dźwięku wydobywającym się z ich wnętrza.

Organy (fot. Maria Słowińska)

   Tyle na temat kościoła i jego wnętrza, gdyż nie chcemy Państwu odbierać możliwości zachwycania siępięknym wystrojem tego niewielkiego rozmiarem, choć wielkiego duchem kościoła.

(C) Maria i Mariusz Słowińscy